معماری نوین خارج شده از دل معماری سنتی بوشهر محرک توسعه در بافت قدیم شهر بوشهر می باشد .
– به نظر می رسد که رویکرد بوم گرای معماری نوین پاسخ مناسبی برای باز زنده سازی بافت کهن شهر بوشهر است.
– طراحی به صورت کاملا مدرن می تواند باعث ایجاد حس پویایی در مکان و درون بافت تاریخی شود.
– به نظر می رسد که طراحی بوم گرای بافت فرسوده با تاکید بر کارکرد های جدید می تواند به پایداری و احیای آن کمک کند.
– یکی از دلایل فرسودگی و متروک شدن بناهای بافت تاریخی عدم پاسخگویی به نیاز های اقلیمی است
1-7-چهارچوب نظری:
در فصل اول به بررسی و یافتن روش مناسب جهت پیش بردن پژوهش حاضر پرداخته شده و در فصل دوم که مبانی نظری حاکم بر کلیت کار است مورد بررسی و ارزیابی قرار می گیرد. در ابتدا به بررسی تعاریف مختلف باز زنده سازی و تعاریف متفاوت از انواع مختلف جنبه های برخورد با بافت های تاریخی و بناهای تاریخی پرداخته شده است. در ادامه به جنبه های مختلف از گردشگری پرداخته خواهد شد و سپس به تعریف انواع گردشگری و اهداف گردشگر از گردشگری مورد مطالعه قرار می گیرد. بخش سوم از فصل دوم به تعارف پایداری در معماری و اختصاصا بوم گرایی در معماری و زمینه گرایی و نظرات صاحب نظران در این باب مورد بررسی قرار گرفته است.

فصل دوم:
مبانی نظری

فصل دوم:

مقدمه:
در این فصل به بررسی مبانی نظری و نظرات کارشناسان در بخش ها و ابعاد مختلف پژوهش پرداخته خواهد شد. گرد آوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای بوده و و دارای ماهیتی توصیفی – تحلیلی می باشد. در ابتدا به بحث باز زنده سازی و رویکرد ها و نظرات متفاوت صاحب نظران در ارتباط با گزینش های سبکی مختلف پرداخته می شود. که هر یک از این سبک های مرمتی و باززنده سازی دارای چه خصوصیاتی می باشند و سپس به بحث ارزش های بافت های تاریخی به عنوان میراث های فرهنگی شهری پرداخته می شود.
در قسمت بعد به بررسی مبحث گردشگری پرداخته و این صنعت به نسبت جوان در عرصه اقتصادی مورد بررسی قرار می گیرد. انواع گردشگری و هدف های گردشگر از گردشگری مورد بررسی قرار می گیرد. در انتهای این بخش به معرفی جاذبه های گردشگری شهر بوشهر پرداخته می شود.
در انتها به بررسی نطرات کارشناسان در ارتباط با مبحث توسعه پایدار و بحث بوم گرایی در معماری و زمینه گرایی در معماری پرداخته می شود. این بخش شامل تعریف ها و رویکرد های متفاوت در بحث بوم گرایی مطرح می شود.

2-1- بخش اول : باز زنده سازی
2-1-1- واژه شناسی:
2-1-1-1- بهسازی :
مجموعه اقداماتی که برای ارتقا و بهبود کالبد فرسوده در کوتاه مدت صورت می پذیرد. در واقع، بهسازی زمانی صورت می گیرد که فرسودگی نسبی بافت و بنا از لحاظ عملکردی رخ داده باشد. بهشازی می تواند اقدامات زیر را در بر گیرد:
2-1-1-1-1- بازیافت :
مجموعه اقداماتی است که با حداقل هزینه و حداقل مداخلات ، به ایجاد شرایط زیست بهتر منجر شود. در واقع بازیافت به مجموعه اقداماتی گفته می شود که شرط دوام و بقای فضای شهری را د رمحیط پیرامونش بیشتر کند . بازیافت به معنای رفع خطر و بازگرداندن حیات مجدد به فضای شهری در کوتاه مدت ، با استفاده از نیروی حیات موجود در فضا، بنا یا مجموعه ی شهری است.
2-1-1-1-2- مراقبت :
مراقبت به معنای حفظ ، نگهداری ، ممانعت و جلوگیری از خطر ها و آسیب هایی است که به کالبد یا عملکرد بنا وارد می شود و در نهایت به اتخاذ تدابیر مناسب برای جلوگیری از خطر های احتمالی می انجامد. گاهی دامنه ی این واژه آنقدر گسترش می یابد که از آن به عنوان امری آئینی یاد می شود، به طوری که مخالفت با آن و یا حتی بی توجهی به آن نوعی عمل ضد آئینی محسوب می شود.
2-1-1-1-3- حمایت :
این واژه به معنای ایجاد شرایط مناسب برای حفظ و نگهداری مداوم فضای شهری است حمایت می تواند در برگیرنده مجموعه اقداماتی نظیر تهیه و تدوین قوانین ، جلب حمایت های دولتی ، تعیین حوزه های حفاظتی و … باشد و نیز اقدامات مرمتی و تعمیر را شامل شود.
2-1-1-1-4- استحکام بخشی :
استحکام بخشی به معنی فعالیت هایی است که می توان با آنها شاهد افزایش امنیت ، قدرت و استحکام فضا، مجموعه و و یا بنا بود. هدف اساسی این عمل ، بالا بردن میزان دوام و یکپارچگی در ساختار فضایی است. در مقیاس فضای شهری و مجموعه شهری ، این امر در استحکام بخشی فضایی و در مقیاس بنا ، در استحکام بخشی و تقویت سازه مطرح می گردد.
2-1-1-1-5- توان بخشی :
توان بخشی به معنای تجدید توان ، تجدید حیات و یا حتی تجدید حیثیت یک بافت کهن است . توان بخشی از طریق تزریق فعالیت جدید در فضا سبب تجدید حسات بافت کهن می گردد. تجدید حیات یا تجدید حیثیت می تواند، به ارتقای هویت شهر منجر گردد. این واژه بیش از آنکه امری عملی محسوب شود، مفهومی و روانی است.
2-1-1-1-6- بهبود ، سازماندهی و باز آبادانی :
اقداماتی که باعث تقویت جنبه های مثبت و تضعیف جنبه های منفی فضا ، مجموعه و بنا شود. این اقدام می تواند مسائل اجتماعی، اقتصادی ، مالی- فنی ، اداری – اجرایی و کالبدی _ فضایی را در گیرد.
2-1-1-2- نوسازی :
زمانی که بافت شهری کارکردی مناسب و معاصر دارد، ولی فرسودگی نسبی کالبدی سبب کاهش کارایی و باز دهی آن شده باشد نوسازی اتفاق می افتد. نوسازی در عین حفاظت بنا و بافت کهن، سازمان فضایی آن را معاصر سازی می کند و بازدهی آن را با اقدامات زیر بهینه سازی می کند:

2-1-1-2-1- تجدید حیات :
مجموعه فعالیت های متنوع و تکمیلی است که برای باز گرداندن حیات مجدد به بافت و بنا انجام می شود. دخل و تصورف در این نوع فعالیت ها می تواند بدون آسیب زدن به هیات کلی بنا ، با حذف و افزودن بخش هایی از سازمان کالبدی – فضایی صورت پذیرد. معاصر سازی با تجدید حیات تمام عرصه های اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و کالبدی را در بر می گیرد.
2-1-1-2-2- به روز کردن ( انطباق) :
این واژه اقداماتی را شامل می گردد که با ایجاد شرایط مناسب در سازمان کالبدی – فضایی بافت و بنا، ساز و انطباق میان کالبد و فضای کهن را با نیاز های معاصر فراهم می سازد.
2-1-1-2-3- تبدیل ( دگرگونی) :
تبدیل در جاهایی که به معاصر سازی نیاز دارد، به کار گرفته می شود که بتوانند به تغییرات از پیش تعیین شده به نحوی پاسخ گویندکه اخلال ناشی از این تغییرات را مرتفع سازند.
2-1-1-2-4- حفاظت :
حفاظب در برابر فرسایش طبیعی و انسان ساز صورت می گیرد و به معنای نگهداری آثار به شکل اولیه خود است؛ به گونه ای که بتواند پاسخ گوی نیاز های نوین باشد و یا با ایجاد تغییراتی چند در شکل طبیعی، به حیات خود ادامه دهد. این تعریف، حفاظت را به معنای نو شدن و نو ماندن دائمی نزدیک می کند.
2-1-1-2-5- نوشدن :
این واژه یه معنای شکل دادن و با ارزش کردن مجدد بنا یا بافت شهری است که از طریق مداخله های کالبدی فضایی صورت می گیرد.

2-1-1-2-6- احیا :
این واژه به معنای یگانگی بخشیدن به همه قسمت های از میان رفته بافت و بنای ارزشمند شهری است، به گونه ای که بتوان کلیت خدشه دار شده را با بازگرداندن حالت ذاتی و اصلی آن، از نو ایجاد کرد.
2-1-1-2-7- تعمیر :
این اقدام مداخلاتی پیوسته و تدریجی را شامل می شود که باعث افزایش عمر بنا و بافت می شود.
2-1-1-3- بازسازی
بازسازی به معنای از نو ساختن است و زمانی رخ می دهد که فرسودگی کامل ( فعالیت و کالبد) در بافت و بنا ایجاد شده باشد. فرایند بازسازی با اقدامات زیر در پی ایجاد سازمان شهری – فضایی معاصر ، جدید و موزونی است که بتواند گفتگوی خلاقی میان گذشته و آینده برقرار سازد ( گلشن و حبیبی به نقل از مهدوی نژاد 1393 )
2-1-1-3-1- تخریب :
تخریب اقداماتی است که برای آماده کردن بافت یا بنای مخروبه یا متروکه قبل از هر گونه عملیات بازسازی انجام می شود و امکان پیاده کردن طرح های بازسازی و نوسازی را مهیا می سازد.
2-1-1-3-2- پاک سازی :
مجموعه عملیاتی است که برای روشن کردن خطوط سازمان فضایی کهن یا ایجاد سازمان فضایی جدید، برای مهیا کردن زمین و فضای مخروبه در وضعیت موجود به کار می رود.
2-1-1-3-3- دوباره سازی :
دوباره سازی، گاه به معنای ساخت مجدد سازمان فضایی بر اساس آنچه در بافت و بنای کهن بوده، و گاه به معنای ایجاد سازمان فضایی جدید بر اساس ارزش ها و معیارهای مرسوم و قابل انتقال به آینده است.
2-1-1-4 – روش های تلفیقی
2-1-1-4-1- الگویابی مجدد :
این اقدام با اصلاح و ایجاد تغییرات در اثر، در پی ارائه ی الگویی جدید از سازمان فضایی بافت کهن است، به طوری که فعالیت های تازه و فضایی دگرگون را مطرح سازد. مرمت می تواند در الگویابی مجدد، بدون توجه به سابقه تاریخی اثر یا با الهام از الگوی کهن ( بدون بازگشت مستقیم به همان الگو) و برای ایفای نقش بهتر اثر صورت پذیرد.
2-1-1-4-2- یکپارچه سازی و وحدت مجدد :
این اقدام در روند مربوط به از نو فعال شدن ، ادغام و وحدت مجدد انجام می شود و در واقع هنگامی رخ می دهد که بخش یا بخش هایی از سازمان فضایی موجود در عمل از چرخه روابط فضایی و زیستی خارج شده باشذ و حیات مجدد ، از نو فعال کردن و پیوند مجدد آن ها به پیکره سازمان فضایی جدید با ایجاد یگانگی و یکپارچگی کلی در دستور کار قرار گرفته باشد. گاهی این اقدام در مقیاس کل بافت کهن درباره کل شهر، بدون بازگشت به سازمان فضایی کهن و با تعریف مجدد سازمان فضایی آن صورت می گیرد.
2-1-1-4-3- بیان متفاوت و موقعیت دوباره یافتن :
این واژه جایگاه ویژه ای در مرمت شهری و در معاصر سازی سازمان فضایی کهن دارد. این اقدام در پی بازگویی مفاهیم، ارزش ها ، هنجار ها و رفتارهای کهن در قالب های جدید است؛ به شکلی که محملی برای ورود آن ها به سازمان فضایی آتی شهر فراهم گردد. این اقدام در پی فعال کردن دوباره و تجدید حیات بافتی است که بیش از هر چیز کارایی سنتی خود را از دست داده باشد.
2-1-1-4-4- بازآفرینی :
این واژه به معنای تجدید نسل و از نو سر برآوردن است که در نفس خود ، موشدن و به روز شدن را دارد. این اقدام می تواند شامل شباهت های ظاهری سازمان فضایی معاصر با سازمان فضایی کهن باشد، ولی رفتارهای فضای معاصر و هنجار های حادث از آن ها هیچ شباهتی به قبل ندارد و خود شخصیت و هویتی مستقل دارد.

2-1-1-4-5- نوزایی
نوزایی ، بیانگر دوره ای است که در آن شهر در کالبد و محتوای خود از نو زاده می شود و مفهوم آن با ماهیت نوگرایی نیز عجین است . در عین حال ، نوعی آغاز، شروع دوباره و بازگشت به اصل با تغییر و تبدیل در ساختار اجتماعی و کالبدی بافت شهری با توجه به ابعاد هنری و فرهنگی و اصالت بخشی به محلات شهری از طریق آن ، را نشان می دهد ( فرامپتون ، 1999،15 به نقل از مهدوی نژاد) .به بیان دیگر ، نوزایی شکلی تکامل یافته از بازآفرینی