می¬باشند.
منطقه جابه جایی P.D. Z: به منطقه¬ای که در آن حداکثر جابه¬جایی متمرکز است، منطقه اصلی جابه¬جایی یا P.D.Z) ( گفته می¬شود (Burbank & Anderson, 2001).
درزه
درزه یک شکستگی با منشأ طبیعی در لایه¬ها یا توده سنگ است که فاقد مشاهده یا اندازه¬گیری حرکتی موازی با سطح شکستگی است. درزه¬ها می¬توانند به¬صورت یک مجموعه یا سیستم درزه، ایجاد شوند.یک مجموعه درزه خانواده¬ای موازی و با فاصله یکسان می¬باشند که می¬توانند از طریق تجزیه جهت، فاصله و خصوصیات فیزیکی¬شان مشخص شوند. یک سیستم درزه از یک یا چند مجموعه درزه پیوسته تشکیل شده¬است
( Goudie, 2004) (Mandl, 2005) (Davis, et al., 2012).
اندازه درزه‌ها متفاوت است، بعضی از آنها چند سانتی متر طول دارند، در صورتیکه درزه‌های دیگری وجود دارد که طول آنها به چندین صدمتر نیز می‌رسد. درزه‌ها معمولاً بر اثر افزایش آب حفره‌ای بوجود می‌آیند
(Pollard & Aydin, 1988). چون تنش‌های تکتونیکی در لایه‌های زیرسطح زمین فشاری هستند، معمولاً باعث ایجاد درزه نمی‌شوند مگر در شرایط خاص مثلاً نزدیک گسل‌ها یا کارست‌ها (Karsts) که بطور موضعی تنش‌های کششی ممکن است ایجاد شوند. لازم به ذکر است که بیشتر درزه‌هایی که در زیر سطح زمین قرار دارند بر اثر رسوبات کوارتز، کلسیت و غیره بطور کامل یا بصورت ناقص پر شده‌اند. درزه¬ها در میان ساختارهای زمین¬شناسی بیشتر قابل مشاهده و همگانی هستند، همانطور که در بسیاری از سنگ¬ها دیده می¬شوندآن¬ها تا حد زیادی در ظاهر، ابعاد و ترتیب متفاوتند. و در محیط کاملا تکتونیکی رخ می¬دهند (Davis, et al., 2012) و (Mandl, 2005). درزه¬ها را بر اساس فرآیند شکل¬گیری یا هندسه¬شان طبقه¬بندی می¬کنند
(Davis, et al., 2012) (Mandl, 2005) (Pluijm & Marshak, 2004) (شکل ‏3 16).

شکل ‏3 16 تقسیم بندی هندسی درزه¬ها. لایه سیاه رنگ، لایه بندی است (Price, 1990).

توصیف دسته های درزه نسبت به یکدیگر: مطابق این تقسیم¬بندی که توسط هاجسون (1961) انجام گرفته، وضعیت درزه¬ها نسبت به یکدیگر ملاک تقسیم¬بندی می باشد و براین اساس به درزه¬های منظم و درزه¬های نامنظم تقسیم می شوند.
– درزه های منظم: این درز ه¬ها به شکل دسته درزه های متعدد موازی یا تقریباً موازی تشکیل شده¬اند. یکی از مشخصه¬های این درزه-ها این است که معمولاً دسته درزه¬های مختلف یکدیگر را قطع کرده و از هم عبور می¬کنند (شکل ‏3 17، الف).
– درزه های نامنظم: این درزه¬ها در جهت¬های نامنظمی به یکدیگر می¬رسند ولی یکدیگر را قطع و از هم عبور نمی¬کنند. امتداد این درزه¬ها اغلب در سطح لایه بندی خاتمه پیدا می¬کند (شکل ‏3 17، ب).

شکل ‏3 17 وضعیت درزه¬ها نسبت به یکدیگر. الف) درزه های منظم، ب) درزه های نامنظم (Price, 1990).
ناپیوستگی
ناپیوستگی یک سطح فرسایشی یا غیر رسوبی است که دو توده سنگ یا دو لایه سنی متفاوت را از هم یا سنگ¬های قدیمی¬تر را از جوان¬تر جدا می¬کند (Vail, et al., 1977) (Montgomery, 2003) و نشان می¬دهد که رسوبات نهشته شده پیوسته نیستند. در کل، لایه¬های قدیمی در سطح ظاهر شده¬اند و برای یک بازه¬ی زمانی قبل از رسوب‌گذاری جوان‌تر، فرسایش پیدا می¬کند (Montgomery, 2003). ناپیوستگی که انواع مختلف دارد از جمله ناپیوستگی فرسایشی (Disconformity) ناپیوستگی زاویه¬دار (Angular unconformity) ناپیوستگی هم شیب (Paraconformity) و ناپیوستگی آذرین پی (Nonconformity). (Dunber&Rodger, 1957) (شکل ‏3 18).
ناپیوستگی فرسایشی
ناپیوستگی فرسایشی هست یک ناپیوستگی موازی با لایه¬های سنگ¬های رسوبی است که نشان دهنده¬ی یک دوره فرسایش یا عدم رسوبگذاری است (Monroe, et al., 2007).
در این نوع از ناپیوستگی، تفکیک سطوح لایه¬بندی آسان است و سطح ناپیوستگی بارز نیست (AGI, 1962).
ناپیوستگی آذرین¬پی
ناپیوستگی آذرین¬پی بین سنگ¬های رسوبی و سنگ¬های آذرین و دگرگونیزیرین بوجود می¬آید. یعنی، اگر سنگ زیر ناحیه انفصال آذرین یا توسط دگرگونی لایه بندی¬شان از بین رفته باشد، این سطح انفصال را ناپیوستگی آذرین¬پی می¬نامند.(Lee Stokes, 1982)
ناپیوستگی زاویه¬دار
در این نوع ناپیوستگی، لایه¬های افقی، سنگ¬های رسوبی هستندکه بر روی لایه¬های کج و فرسایش یافته، نهشته شده¬اند (Septfontaine , 1984) (Septfontaine, 1995).
ناپیوستگی موازی یا بدون فرسایش
ناپیوستگی موازی یک وقفه گسترده در لایه¬های زمین¬ است که در آن اساساً فرسایش نامنظم سطح در لایه¬ها وجود ندارد، از این¬رو لایه¬های رسوبی بالا و پایین، موازی هستند. پس این نوع ناپیوستگی دو ویژگی مهم دارد: 1) وقفه در رسوب¬گذاری 2)موازی بودن لایه¬ها (Roth, 2003).

شکل ‏3 18 انواع ناپیوستگی¬ها (Boggs, l987).

زمین شناسی ساختمانی ناحیه مورد مطالعه
مهمترین عناصر ساختمانی موجود در ناحیه مورد مطالعه شامل چین¬ها، درزه¬ها و گسل¬ها، تورق¬ها و ناپیوستگی¬ها است، که به ترتیب اهمیت به طور مجزا مورد بررسی قرار می گیرند.
چین¬های منطقه مورد مطالعه
چین‌ها، اصلی ترین عنصر ساختمانی در منطقه مورد مطالعه است که از مجموعه‌ای از تاقدیس¬ها و ناودیس¬هایی با امتداد اثر محوری تقریباً شمالی-جنوبی تشکیل شده اند. چین¬های کوچک مشاهده شده در منطقه مورد مطالعه (شکل ‏3 19) به خاطر فرسایش در یال غربی تاقدیس اصلی کم و در مقیاس کوچک، ولی در یال شرقی بیشتر دیده می‌شوند. در قسمت جنوب منطقه مورد مطالعه، تراکم چین¬ها بیشتر است. هم اکنون پس از توصیف اجمالی پاره¬ای از مشخصات و تقسیم¬بندی مربوط به چین¬ها، به معرفی و توصیف هندسی و توصیفی چین¬های مشاهده شده در منطقه مورد مطالعه می¬پردازیم.

شکل ‏3 19 تصویر ماهواره¬ای لندست و پراکندگی چین¬های برداشت شده روی آن.
چین A1
در فاصله 68 کیلومتری جاده طبس به اصفهان و در محل روستای متروک جعفری (جعفرو) در موقعیت جغرافیایی N 33° 40′ 23.035″ و E 56° 18′ 21.118″ تاقدیسی در سنگ¬های آهکی اُاُلیتی سازند بادامو دیده می‌شود (شکل ‏3 20 و شکل ‏3 21). به علت توسعه درزه‌ها در ساختمان چین‌خوردگی منطقه، هسته چین دچار فرسایش بیشتری شده و فروافتاده¬تر گردیده است. بر اساس برداشت‌های انجام‌شده بر روی یال‌های چین، چین دارای سطح محوری 340/61 SW می‌باشد که در جدول ‏3-7درج‌شده است. بر اساس شیب سطح محوری در طبقه‌بندی فلوتی، جزء چین‌های با شیب متوسط (Moderately Inclind) طبقه‏بـندی می‌شود. .میل محور چین 21 SE درجه می‌باشد، بر اساس میل محور چین طبق رده¬بندی فلوتی در رده چین¬های با میل کم (Gently Plunging) قرار می‌گیرد (شکل ‏3 22) (جدول ‏3 8). زاویه برداشت‌ شده بین دو یال 95 درجه می‌باشد که بر اساس تقسیم‌بندی چین‌ها، برحسب زاویه بین یال‌ها (فلوتی)، جز چین‌های باز (open) قرار می‌گیرد (جدول ‏3 8).محورهای a و b و c بر روی محور استریوگراف، نشان‌دهنده محورهای تنش می¬باشند.

شکل ‏3 20 نمایی از چین A1 در منطقه دید به سمت شمال.

شکل ‏3 21 مقطع عرضی از تاقدیس جعفرو.

جدول ‏3 7 برداشت¬های انجام¬شده از چین A1.
یال شرقی یال غربی
175/85 NE 111/10 SW
173/81 NE 95/25 SW
173/80 NE 130/25 SW
175/80 NE 115/20 SW
172/77 NE 110/30 SW
175/86 NE 105/28 SW
5/85 SE 100/25 SW
0/75 E 125/25 SW
4/77 SE 135/30 SW
165/85 NE 130/30 SW
15/83 SE 114/28 SW
165/75 NE 120/25 SW
0/80 E 127/30 SW
5/80 SE 115/28 SW
0/85 E 110/25 SW
173/74 NE 125/20 SW
0/84 E 115/25 SW
173/72 NE 130/15 SW
173/73 NE 124/25 SW
166/80 NE 128/30 SW
178/74 NE 117/25 SW
7/78 SE 117/30 SW
175/84 NE 126/30 SW
170/79 NE 125/31 SW

شکل ‏3 22 تصویر استریوگراف چین A1 همراه محورها و نمایش سطح محوری این چین بر روی استریوگراف a:292/53، c:71/26 و b: 172/21.

جدول ‏3 8 تقسیمات چین A1 در رده‌بندی فلوتی بر اساس شیب سطح محوری، میل محور و زاویه بین‏ یالی.
نام چین در طبقه‌بندی فلوتی مختصات برداشت شده بر اساس سطح محوری چین بر اساس میل محور چین بر اساس زاویه بین یالی
سطح محوری چین 340/61 SW Moderately Inclind
میل محور چین 21 SE Gently Plunging
زاویه بین یالی 95° Open

براساس اندازه¬گیری¬های انجام¬شده روی چین، t’α=1/07 و T’α= 1.07 می¬باشد، بنایراین چین طبق رده¬بندی رمزی، در رده Class 1B قرار دارد. شکل ‏3 21 مقطع عرضی از چین A1 می¬باشد.


چین A2
این ساختار در مجموعه¬ی سازند بادامو و بالاتر از تاقدیس جعفرو، در موقعیت N 33° 40′ 51.201″ و E 56° 18′ 18.042″ ایجادشده است (شکل ‏3 23، 3-25 و 3-26). 55 برداشت ازیال‌های چین انجام شده است (جدول 3-9). بر اساس شیب سطح محوری در طبقه¬بندی فلوتی، جزء چین¬های قائم (Upright) می¬باشد. محور چین 10.64 درجه به سمت جنوب میل دارد، بر اساس میل محور چین طبق رده¬بندی فلوتی در رده چین¬های با میل کم (Gently Plunging) طبقه‌بندی می‌شود. زاویه برداشت‌شده بین دو یال به کمک استریونت 72 درجه اندازه‌گیری شده که بر اساس تقسیم‌بندی چین‌ها برحسب زاویه بین یال‌ها جزء چین¬های باز (open) قرار می‌گیرد (شکل 3-24). سطح محوری این چین که به‌صورت یک تاقدیس در منطقه شکل‌گرفته است، دارای مختصات 179/89 NE بوده که در جدول ‏3 10درج‌شده است.

شکل ‏3 23 نمایی از چین A2 در منطقه، دید به سمت شمال.

جدول ‏3 9 برداشت¬های انجام شده از یال شرقی و غربی چین A2.
یال شرقی یال غربی
10/30 SE 165/30 SW
10/45 SE 165/28 SW
6/40 SE 160/26 SW
10/36 SE 0/56 W
15/39 SE 165/38 SW
15/35 SE 165/40 SW
10/44 SE 150/40 SW
10/46 SE 175/34 SW
0/30 SE 170/40 SW
25/30 SE 172/40 SW
25/28 SE 175/42 SW
10/41 SE 175/40 SW
15/44 SE 170/28 SW
22/38 SE 166/44 SW
18/40 SE 155/40 SW
10/28 SE 150 /45 SW
8/41 SE 170/38 SW
15/48 SE 169/30 SW
15/45 SE 145/40 SW
19/32 SE 158/43 SW
20/30 SE 159/40 SW
14/35 SE 159/35 SW
8/28 SE 166/40 SW
15/32 SE 166/36 SW
170/30 NE 151/36 SW
156/38 SW
170/40 SW
170/44 SW
170/42 SW
152/43 SW

شکل ‏3 24 تصویر استریوگراف چین A2 همراه محورها و نمایش سطح محوری این چین بر روی استریوگرافa:5/79 ، c:88/2 و b: 178/10.

جدول ‏3 10 تقسیمات چین A2 در رده‌بندی فلوتی بر اساس شیب سطح محوری، میل محور و زاویه بین‏ یالی.
نام چین در طبقه‌بندی فلوتی مختصات برداشت شده بر اساس سطح محوری چین بر اساس میل محور چین بر اساس زاویه بین یالی
سطح محوری چین 179/89NE Upright
میل محور چین 10.10 S Gently Plunging
زاویه بین یالی 72° Open

طبق تقسیم بندی Ramsay, 1967 چین در رده Class 1B‌ قرار می¬گیرد. اندازه¬گیری¬های انجام شده نشان داد t’α=1.119 و T’α=1.115 برای این چین می¬باشد.